“เราไม่จำเป็นต้องพูดถึงมันอีกแล้วค่ะ เพราะพี่ศิวาก็ไม่ได้ล่วงเกินอะไรหวานมากไปกว่านิ้วมือและก็ปาก...”
ศิวานนท์กัดฟันด้วยความโมโห เมื่อถูกเด็กสาวย้อนกลับมาด้วยความก๋ากั่น “แล้วอยากโดนมากกว่านิ้วมือแล้วก็ปากไหมล่ะ พี่จะได้จัดให้...”
น้ำหวานหน้าตึง ก้มหน้าหลบตา ก่อนจะพูดออกไปเสียงอ่อย “หวานจะกลับห้อง แต่รบกวนพี่ศิวาช่วยหันหน้าไปทางอื่นก่อนได้ไหมคะ หวานจะลุกขึ้นแต่งตัว...”
ศิวานนท์เลิกคิ้ว และหากมองไม่พลาดเด็กสาวเห็นสายตาคมกล้าของเขาซ่อนแววเจ้าเล่ห์เอาไว้ “ก็ได้ตามสบาย...” พูดจบเขาก็หันหน้าไปอีกทางหนึ่งซึ่งเป็นโต๊ะเครื่องแป้ง
เด็กสาวเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของผู้ชายที่ช่วยหล่อนให้หายอึดอัดจากเจ้าอาการอะไรสักอย่างที่ตอนนี้หล่อนก็ยังไม่อาจจะหาคำตอบได้เลยว่ามันคืออะไรหันหลังให้ หล่อนจึงตลบผ้าห่มออก แล้วเดินเปลือยเปล่าลงมาหยิบเสื้อผ้าของตนเองขึ้นมาสวมใส่
“อย่าพึ่งหันมานะคะ...”
ร้องบอกเขาเมื่อก้ม
