ศิวานนท์หันหน้ามามองเด็กสาวที่ยืนอยู่ไม่ไกลนักด้วยสายตาไม่บ่งบอกความรู้สึก สายลมทะเลที่เหมือนจะโรแมนติกพัดสะบัดเส้นผมดำขลับของเจ้าหล่อนจนสยายยุ่งเหยิง แต่ก็น่ามอง ร่างอรชรที่คล้ายจะแบบบางแต่พอถูกลมโกรกจนเสื้อผ้าแนบเนื้อแล้ว ชายหนุ่มก็มีโอกาสได้เห็นสัดส่วนโค้งเว้า อวบอัด เกินตัวของหล่อนอย่างไม่ได้ตั้งใจ
หัวใจของเขาเริ่มเต้นไม่เป็นระส่ำ ทั้งที่คิดว่าหลงรักบัวบุษบา แต่ทำไมตอนที่รู้ว่าต้องไปร่องอยู่บนเรือกลางเกาะเวนิสโดยปราศจากหล่อน เขาถึงไม่ได้เสียอกเสียใจอะไรนักนะ กลับรู้สึกสบายใจราวกับยกภูเขาออกจากอกเสียมากกว่า
นั้นก็คงเป็นเพราะเขารู้คำตอบของหล่อนอยู่แล้วนั้นเอง... หากหล่อนไม่รักเขา ก็สุดที่จะยื้อ เขาก็ทำหน้าที่ได้ดีที่สุดแล้ว ชายหนุ่มระบายยิ้มโล่งอกออกมา เป็นขณะเดียวกันที่น้ำหวานหันหน้ามาพอดี สายตาทั้งคู่ประสานกัน คล้ายกับกระแสไฟฟ้าลัดวงจร เหมือนหลงเข้าไปอยู่ในเขาวงกต สายตาดำขลับที่หวานซ
