บัวบุษบาลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงเย็น หลังจากรับศึกหนักของยาห์มิลอยู่หลายชั่วโมงหญิงสาวก็ผล็อยหลับไปอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง สาวน้อยระบายยิ้มออกมา เมื่อนึกถึงความนุ่มนวลและสุภาพของผู้ชายที่ตนเองเฝ้ารัก
เขาอ่อนโยน และก็ไม่เอาแต่ใจเหมือนเก่า... (แม้จะทำได้แค่ครั้งแรก ๆ เท่านั้นก็ตาม)
สาวน้อยจ้องมองไปที่รอยยุบของที่นอนข้าง ๆ ก็พอจะรู้ว่ายาห์มิลลุกไปนานแล้ว บัวบุษบาแก้มแดงก่ำ เมื่อนึกถึงความงี่เง่าของตนเองที่เอาแต่นอน แต่จะไม่ให้หล่อนพักผ่อนไหวเหรอ ก็พอเจ้าประคุณเล่นหักโหมไม่พักไม่ผ่อนแบบนั้นน่ะ
“คนบ้า...”
พึมพำว่าคนตัวโตที่รุกรานเนื้อตัวของหล่อนเสียทุกซอกทุกมุมด้วยรอยยิ้มเขินอาย ก่อนจะลุกขึ้นและเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ
หลังจากใช้เวลาในห้องน้ำอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง หญิงสาวก็เปิดประตูออกมา เท้าบางชะงักงันเมื่อดวงตากลมโตได้ประจักษ์กับสิ่งที่ได้พบเห็น
กุหลาบสีแดงถูกวางเรียงไว้รอบห้อง กลิ่นของมันตลบอบ
