ร่างสูงตระหง่านในชุดสูทสีถ่านยี่ห้อหรูพอดีตัวกำลังยืนเพ่งมองออกไปยังแม่น้ำไทเบอร์ที่ไหลผ่านกรุงโรมด้วยอากัปกิริยาเงียบขรึม ยาห์มิลผ่านเวลาสองเดือนมาได้ด้วยความยากลำบาก ทุกวินาทีที่หัวใจเต้น ทุกครั้งเขาก็ต้องคิดถึงหล่อน คิดถึงผู้หญิงที่เขาได้แต่ร่างกาย แต่หัวใจไม่เคยได้เข้าใกล้
ชายหนุ่มถอนหายใจออกมา ขณะหมุนตัวเดินกลับมานั่งที่เตียงนอนขนาดใหญ่ในวิลล่าสุดหรูซึ่งเป็นบ้านพักต่างอากาศของเขาอีกที่หนึ่งในกรุงโรม
ตอนนี้อีกซีกโลกหนึ่ง บัวบุษบาคงกำลังมีความสุขอยู่กับผู้ชายที่หล่อนรักหมดหัวใจ เขาทำสิ่งที่ถูกต้องที่ถูกที่ควรแล้วไม่ใช่เหรอ แต่ทำไมถึงรู้สึกคล้ายกับฉีกทึ้งเนื้อหนังของตนเองจนแทบขาดล่ะ
นี่ล่ะคือโทษทัณฑ์ที่เขาขัดคำสั่งสอนของบิดา ในเมื่อท่านเตือนเขามาตั้งแต่จำความได้แล้วว่า ผู้หญิงเหมือนกับจิ้งจกที่เปลี่ยนสีได้ตลอดเวลา หากอยู่กับคนไหน หล่อนก็จะทำคล้ายกับรักคนนั้น ดังเช่นที่บัวบุษบามักจะแส
