รุ่งเช้าฟาติมาก็ถูกปล่อยตัวให้กลับมาที่ตำหนักฝ่ายในเหมือนเดิม หญิงสาวก้าวเดินมาตามทางที่ปูด้วยพรมสีสวยช้า ๆ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยแผนการร้ายที่ระเบิดตูมตามอยู่ในหัว
ความเงียบสงบ และมืดมิดใช่จะเลวร้ายเสมอไป...
เพราะหากเมื่อคืนหล่อนไม่ได้อยู่ที่ตำหนักมืดเพียงลำพังแล้วล่ะก็ แผนการจำกัดนังผู้หญิงคนนั้นก็คงไม่แล่นเข้ามาในสมอง หล่อนจะทำให้มันย่อยยับ อับอายขายขี้หน้า และแม้แต่ยาห์มิลเอง ก็คงไม่กล้าที่จะยื่นมือเข้าไปช่วยมัน ถึงแม้จะหลงใหลมันแค่ไหนก็ตาม
“ท่านไปไหนมาเพคะ หม่อมฉันรอทั้งคืน...” ชมนาดที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะรีบเดินเข้าไปถามทันที เมื่อเห็นร่างอรชรที่ค่อนข้างจะอ่อนเพลียของฟาติมาเดินเข้ามา
“มันเรื่องของข้า แล้วเจ้ามารอข้าทำไม มีอะไรด่วนอย่างนั้นหรือ...”
ฟาติมากระชากเสียงห้วน ก่อนจะเดินไปทิ้งกายลงนั่งบนโต๊ะเตี้ยที่มีหมอนอิงสีสวยลายสายรุ้งวางอยู่ จ้องมองชมนาดด้วยสายตาไม่ไว้ใจ
“หม่อมฉันคิ
