บัวบุษบาขยับตัวลุกขึ้นนั่ง เป็นจังหวะเดียวกันที่ยาห์มิลเอื้อมไปเปิดโคมไฟหัวเตียง แสงสีนวลทองแม้จะให้ความสว่างไม่มากมายนัก แต่มันก็ทำให้หล่อนได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาชวนละลายของยาห์มิลได้ชัดเจนขึ้น และมันก็มีผลทำให้หัวใจของหล่อนเต้นกระหน่ำรุนแรง
ร่างกายสาวมีปฏิกิริยาทุกครั้งอยู่ที่ใกล้เขา และตอนนี้ก็เช่นกัน ทรวงอกเคร่งครัดขึ้นมาอย่างน่าละอาย เรือนกายคล้ายกับมีของเหลวร้อน ๆ วิ่งวนอยู่ มันลุกลามตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาถึงยอดอก ก่อนจะวิ่งต่ำลงไปรวมกันอยู่ที่ท้องน้อย
“ไม่เป็นไรเพคะ...”
พูดได้ไม่เต็มเสียงนัก เพราะมัวแต่เผลอไผลมองใบหน้าคมสันของผู้ชายตัวโตอยู่ จนเขาหรี่ตามองด้วยความรำคาญนั้นแหละหล่อนจึงรู้ตัว และก้มหน้าหลบตา
“นอนต่อเถอะ ผมไม่กวนแล้ว...” เขากำลังจะหมุนตัวเดินจากไป แต่สาวน้อยก็ร้องขัดขึ้นมาเสียก่อน
หล่อนไม่ต้องการอย่างนี้เลย ไม่ต้องการให้เขาไปนอนที่อื่น ต้องการไออุ่นจากอ้อมแขนกำยำของ
