“ติดสินใจได้แล้วเหรอ ถึงบอกให้ฉันมารับเธอถึงถิ่นธรรมดำรงสกุล”
มันไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร แล้วคนแบบเขาก็ไม่คิดจะยําเกรงเด็กพวกนั้นด้วย ทว่านามสกุลที่พ่วงต่อท้ายโดยมีอิทธิพลในแถบนี้ หากไม่อยากให้งานสะดุดก็ไม่มีใครอยากวุ่นวายหรือขัดผลประโยชน์
“ฉัน...”
คนสวยที่นั่งรถออกมาจากไร่ซึ่งยังพักไม่ครบตามกำหนดที่โรมแจ้งเอาไว้กับคนของเขาได้แต่เม้มริมฝีปากสีธรรมชาติเข้าหากันพร้อมกับกระชับกอดลูกชายให้แนบกายบอบบางมากกว่าเดิม โดยเจ้าตัวนั้นงอแงตั้งแต่กะทิพาขึ้นยานพาหนะคันหรูมาแล้ว
เรย์เองก็คงจะชอบที่นี่ไม่ได้ต่างกัน เพียงแต่มันก็หาใช่ที่ของพวกเรา ยิ่งบังเอิญไปได้ยินเรื่องการแต่งงานของชายหนุ่มเข้า เธอกับลูกก็ไม่ควรจะเข้าไปทำให้ไขว้เขว เพราะเลือกที่จะให้มันเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรกเองไม่ใช่หรือ
“...”
“ขอคิดอีกทีก่อนจะได้ไหมคะ อย่างน้อยก็อยากจะเรียนต่อให้จบก่อน”
“ฉันให้เวลาเธอคิดมาตั้งเท่าไหร่แล้ว มัวเอาไปทำ
