แน่นอนว่ามื้อเย็นของเราทั้งสามล่มไม่เป็นท่า คอมเพลนพนักงานในร้านอาหารกึ่งคาเฟ่แบบรวบรัดเสร็จ โรมที่หัวร้อนง่ายเป็นทุนเดิมอยู่แล้วก็พาเธอกับเรย์ตรงกลับมาที่ห้องเลย ยังดีที่เด็กน้อยไม่ได้งอแง ทั้งตอนอยู่ในรถก็เข้าเต้ามารดา กินอิ่มแล้วก็หลับไป คงจะมีแค่เจ้าของคอนโดที่ยังโมโหไม่หาย
รู้ด้วยว่าถ้าไม่ได้พาลูกชายไปด้วย ร้านดังกล่าวคงจะเละไปแล้ว ส่งเรย์เข้านอนเสร็จ เธอเลยต้องออกมาดูอาการของอีกฝ่ายหน่อย พบเป็นเจ้าของห้องนั่งกดโทรศัพท์อยู่หน้าทีวีด้วยใบหน้าที่ไม่สบอารมณ์อย่างถึงที่สุด
“โรม โอเคหรือเปล่า”
“เป็นกูต่างหากที่ต้องถามมึงทิ ตอนเรียนมึงโดนแกล้งด้วยใช่ไหม แล้วทำไมไม่เคยบอกอะไรกูกับไอ้เตอร์มันเลย” จากกิริยาท่าทางและคำพูดของพนักงานที่สื่อสารกับกะทิ ต่อให้โง่ขนาดไหนก็ต้องมองออกอยู่แล้วว่าหล่อนต้องการที่จะสื่ออะไร แล้วมีความเป็นมากันยังไง
“ก็ถ้าบอก โรมจะไปทำอะไรพวกเขา”
“ตบปากเรียงตัวไง แล้วว
