ห้องทั้งห้องเงียบลง
เหลือแค่เสียงหายใจของพวกเขา
และแสงที่อกของผู้ดูแล
กำลังสว่างขึ้น…เป็นจังหวะ
ณิชาจ้องมันไม่กระพริบ
“อีก…นิดเดียว…” เธอพึมพำ
อาร์คก้มมองหน้าจอ มือเขาสั่นเล็กน้อย “มันกำลังเร่งพลัง…อีกไม่กี่วินาทีจะพุ่งสูงสุด แล้วจะตก!”
เรย์หรี่ตา “นั่นแหละช่อง”
คีรินยิ้มมุมปาก แม้เลือดจะยังไหล “งั้นก็รอให้มันพุ่งสุดก่อน แล้วกดให้จบ”
ไม่มีใครขยับ
ไม่มีใครพูดต่อ
ทุกสายตาจับจ้องไปที่ “จังหวะเดียว” ที่จะตัดสินทุกอย่าง
ผู้ดูแลขยับช้า ๆ เหมือนรู้ว่าพวกเขากำลังรออะไร
“การตัดสินใจ…” มันพูดเสียงเรียบ “…ไร้ความหมายเมื่อผลลัพธ์ถูกคำนวณแล้ว”
แสงที่อกมันสว่างขึ้นอีกระดับ
แรงกดในห้องเพิ่มขึ้นจนหายใจยาก
ณิชากำมือแน่น
“ไม่…” เธอพูดเบา ๆ
“…เพราะเรายังเลือกได้”
ทันใดนั้นผู้ดูแลพุ่งเข้าใส่
เร็วที่สุดตั้งแต่เริ่มสู้มา
“มาแล้ว!” อาร์คตะโกน
คีรินพุ่งสวนทันที รับการโจมตีแรกด้วยร่างตัวเอง ห
