แรงกระแทกของข้อมูลถาโถมเข้ามาในเสี้ยววินาที
ไม่ใช่แค่ภาพหรือเสียง
แต่เป็น “ความรู้สึก”
ความเจ็บ
ความกลัว
ความสิ้นหวังของคนจำนวนมหาศาล
ไหลเข้ามาพร้อมกัน
“อึก—!”
ณิชาทรุดลงทันที มือกุมศีรษะ
หัวใจเต้นแรงจนแทบขาด
คีรินกัดฟันแน่น เส้นเลือดขึ้นทั่วตัว
“มันเล่นกับหัวเรา…!”
เรย์ยืนฝืนอยู่ได้ แต่ลมหายใจหนักขึ้นชัดเจน
“มันใช้ทุกอย่างในระบบเป็นอาวุธ…”
เสียงของ “คนสร้าง” ดังขึ้นรอบตัว
“นี่คือความจริงของโลก”
“…พวกคุณรับได้แค่ไหนกัน?”
ภาพรอบตัวเปลี่ยนไปทันที
ณิชาเห็นคนไข้ที่เธอเคยช่วย…แต่ครั้งนี้ช่วยไม่ทัน
เสียงร้องไห้ดังชัด
“ถ้าเธอเก่งกว่านี้…เขาอาจไม่ตาย”
เสียงกระซิบแทงเข้าหัวใจ
เธอกัดฟัน
ส่ายหน้า
“ไม่ใช่…”
คีรินเห็นภาพอดีตของตัวเอง
คนที่เขาเคยปกป้อง…ล้มลงต่อหน้า
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“สุดท้ายแกก็ช่วยใครไม่ได้”
เสียงนั้นเย็น
เขากำหมัดแน่น
“หุบปาก…”
เรย์ยืนอยู่ท่ามกลางทางเลือก
