แสงแดดอ่อนยามเช้าค่อย ๆ ลอดผ่านผ้าม่านสีขาวเข้ามาในห้อง กลิ่นกาแฟจาง ๆ ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ เหมือนเป็นสัญญาณว่าชีวิตที่เคยวุ่นวายกำลังค่อย ๆ กลับเข้าสู่จังหวะที่ “ปกติ” อีกครั้ง
ณิชาลืมตาขึ้นช้า ๆ เปลือกตาหนักนิดหน่อยจากความเหนื่อยสะสม แต่สิ่งแรกที่เธอรู้สึกได้ไม่ใช่ความปวดเมื่อย
แต่เป็น “ความอุ่น”
แขนแข็งแรงที่โอบอยู่รอบเอวเธอแน่นพอดี ไม่อึดอัด แต่ก็ไม่ปล่อยให้หายไปง่าย ๆ
เธอขยับตัวเล็กน้อย
“ตื่นแล้วเหรอ”
เสียงทุ้มดังขึ้นใกล้หู
เรย์ยังไม่ลืมตาเต็มที่ แต่รู้ทันทีที่เธอขยับ
ณิชายิ้มบาง ๆ “อืม…นายไม่ต้องตื่นก็ได้ วันนี้ไม่ได้มีอะไรรีบ”
“ฉันอยากตื่นพร้อมเธอ”
คำตอบสั้น ๆ แต่ทำให้หัวใจเธอสั่นนิดหนึ่งอย่างช่วยไม่ได้
เธอหันไปมองหน้าเขาเต็ม ๆ ดวงตาของเรย์เปิดขึ้นช้า ๆ สายตานิ่งเหมือนเดิม แต่ตอนนี้มันไม่ได้เย็นอีกแล้ว
มันอ่อนลง…เฉพาะเวลาอยู่กับเธอ
“พักบ้างก็ได้ นายไม่ใช่เครื่องนะ” เธอพู
