คำว่า “เอาเอง” ยังไม่ทันจาง คีรินก็ขยับ เร็ว ตรง ไม่มีการลองเชิง ณิชารับทัน เธอถอยครึ่งก้าว กันแรง เปิดมุม อาร์คแทรกจากด้านข้างทันที ไม่รอจังหวะ ไม่ดูท่าที เขาเลือกกดดัน คีรินหันรับ สวนกลับในจังหวะเดียว แรงปะทะกระแทกกลางห้อง หนัก แม่น และต่อเนื่อง สามคนเคลื่อนไหว ไม่มีใครหยุด ไม่มีใครยอม ณิชาไม่พุ่งตรง เธอคุมระยะ อ่านจังหวะ รอช่อง เพราะเธอรู้ คีรินไม่พลาดง่าย และอาร์คเองก็ไม่ธรรมดา อาร์คเปลี่ยนมุม หลอก กด พยายามดึงความสนใจ แต่คีรินไม่หลง สายตาเขายังจับที่ณิชา เป็นหลัก “เธอไม่ต้องทำแบบนี้” เขาพูด ขณะกันแรงอีกครั้ง ณิชาสวนกลับ ทันที “ฉันเลือกแล้ว” เธอตอบ ไม่มีลังเล อาร์คยิ้มมุมปาก เล็กน้อย “ชัดดี” เขาพูด ก่อนจะเร่งจังหวะ พยายามปิดเกมเร็ว แต่คีรินอ่านออก เขาหลบ สวน ดันอาร์คถอย หนึ่งจังหวะ เสียงของตกกระแทกพื้น ดังลั่น พื้นที่เริ่มแคบลง

