แสงจากทรงกลมตรงกลางเต้นเป็นจังหวะ สม่ำเสมอ เหมือนหัวใจ แต่ไม่มีเสียง มีแค่แรงกดบางอย่างที่กดลงมาที่อก ณิชายืนมอง ไม่ขยับ ความรู้สึกแปลก ๆ แล่นผ่าน เหมือนมีใครกำลัง “มองกลับ” คีรินก้าวเข้าไปข้างหน้า ช้า ระวัง สายตาเขาจับที่ทรงกลม ไม่ละ “อย่าเข้าใกล้เกินไป” เขาพูด เสียงต่ำ ณิชาพยักหน้า แต่เธอก้าวตาม ระยะห่างคงที่ แสงรอบทรงกลมเปลี่ยน จากไหล เป็นรวม เหมือนรับรู้การมีอยู่ของพวกเขา ทันใดนั้น เสียงเดิมดังขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ ไม่เหมือนเดิม มันไม่ได้ดังรอบตัว มันดัง “ในหัว” “ตรวจพบการเข้าถึงแกนกลาง” ณิชาชะงัก มือเธอสั่นเล็กน้อย “คุณได้ยินไหม” เธอถาม คีรินพยักหน้า “ได้ยิน” เขาตอบ เสียงในหัวดังขึ้นอีก ชัดกว่าเดิม “วิเคราะห์ตัวตน” ภาพบางอย่างวาบขึ้นในสายตา เร็ว เหมือนแฟลช ณิชาเห็น ชื่อ สถานที่ เหตุการณ์ ทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอ ไหลผ่าน เหมือนถูกอ่าน

