ตอนที่87

ความเงียบในห้อง ครั้งนี้ ไม่ใช่แค่เงียบ แต่มันว่างเปล่าแบบผิดปกติ เหมือนมีช่องโหว่ ที่ไม่มีใครอธิบายได้ ณิชายืนอยู่ที่เดิม หัวใจเธอเต้นแรง ช้า แต่หนัก คำถามของคีรินยังลอยอยู่ มีใครอีกคนอยู่กับเรา แต่ไม่มีใครจำได้ มันไม่ใช่แค่ลืม มันเหมือน “ถูกลบ” “มันไม่ปกติ” ณิชาพูด เสียงเบา คีรินพยักหน้า สายตาเขายังนิ่ง เหมือนกำลังต่อภาพอะไรบางอย่างในหัว “มันไม่ใช่แค่ข้อมูลที่หาย” เขาพูด “มันคือความทรงจำ” อาร์คส่ายหน้า ช้า “เดี๋ยว” เขาพูด ก่อนจะเอามือกดขมับ เหมือนพยายามดึงอะไรออกมา “มันเหมือน…” เขาหยุด ขมวดคิ้วแรงขึ้น “เหมือนมีบางอย่างเคยอยู่ตรงนี้” เขาแตะโต๊ะ ตรงตำแหน่งหนึ่ง “แต่ฉันจำไม่ได้ว่าอะไร” คำพูดนั้น ทำให้ณิชาขนลุก ทันที เธอก้าวเข้าไป มองตำแหน่งนั้น ว่าง ไม่มีอะไร แต่ความรู้สึก กลับไม่ว่าง “ตรงนี้” เธอพูด เบา “มันเหมือนเคยมีอะไรอยู่จริง ๆ” คีรินม