ตอนที่89

ภาพเงาที่หายไป ยังติดอยู่ในสายตาณิชา แม้หน้าจอจะกลับมาว่าง แต่ความรู้สึก ไม่ว่าง มันชัดขึ้น ว่าใครบางคนยังอยู่ จริง ๆ “เราต้องกลับไปที่จุดนั้นอีก” ณิชาพูด เสียงเธอนิ่ง แต่มีแรง อาร์คส่ายหน้า ทันที “มันไม่ใช่แค่จุดเดิม” เขาพูด “มันเหมือนอีกชั้นหนึ่ง” คีรินพยักหน้า “ไม่ใช่ระบบหลัก” เขาเสริม “เหมือนพื้นที่แยก” ณิชาหันไปมอง “แยกยังไง” เธอถาม คีรินคิด ก่อนจะตอบ “เหมือนห้องที่ถูกล็อกไว้ข้างนอกโครงสร้าง” คำอธิบายนั้น ทำให้ภาพในหัวเธอชัดขึ้น “งั้นมันก็ต้องมีทางเข้า” เธอพูด อาร์คหัวเราะเบา “ทุกอย่างมีทางเข้า” เขาพูด “ปัญหาคือ มันจะให้เราเข้าไหม” ความเงียบสั้น ๆ ก่อนที่ทั้งสามจะหันกลับไปที่หน้าจอ อีกครั้ง อาร์คดึงร่องรอยเดิมขึ้นมา เส้นบาง ๆ ที่เกือบขาด “นี่คือทางเดียวที่เราเห็นมัน” เขาพูด “ถ้าจะเข้า เราต้องใช้เส้นนี้” ณิชาพยักหน้า “งั้นก็ใช้มัน” เธอตอบ