ความเงียบ
หนัก
กว่าทุกครั้ง
หลังจากเสียงทุกอย่าง
ดับลง
เหมือนโลก
ถูกกดปิด
ในวินาทีเดียว
ณิชาคุกเข่า
อยู่ข้างร่าง
ผู้หญิงคนนั้น
มือเธอสั่น
เล็กน้อย
แต่ยังประคอง
ไว้
“ยังหายใจ…”
เธอพูด
เบา
เหมือนกลัวเสียงจะทำให้มันหายไป
คีรินยืน
นิ่ง
อยู่ข้างหลัง
สายตาเขามอง
ไปรอบห้อง
เครื่องจักร
ทั้งหมด
หยุด
สนิท
ไม่มีแสง
ไม่มีการตอบสนอง
เหมือนสิ่งมีชีวิต
ที่ถูกตัดหัวใจ
เรย์เดิน
ช้า
กวาดสายตา
ตรวจสอบ
ทุกมุม
“ระบบหยุดจริง”
เขาพูด
สั้น
แต่ยังไม่ผ่อน
อาร์คปล่อยมือ
จากเครื่อง
ช้า
หน้าจอ
ดับ
ลง
เขาหัวเราะ
เบา
เหมือนไม่เชื่อ
“จบ…จริงเหรอวะ”
เขาพูด
แต่ไม่มีใครตอบ
ทันที
เพราะทุกคนรู้
ว่ามันง่ายเกินไป
ถ้ามันจบแค่นี้
ณิชามอง
ผู้หญิงในอ้อมแขน
ใกล้
ขึ้น
ใบหน้าซีด
แต่มีชีวิต
“คุณปลอดภัยแล้วนะ…”
เธอพูด
เบา
ผู้หญิงคนนั้นขยับ
เล็กน้อย
เปลือกตา
สั่น
ก่อนจ
