ตอนที่62

เสียงไล่ล่าด้านหลังยังไม่หายไป มันไม่ได้ดังขึ้น แต่มันอยู่ เหมือนเงาที่เกาะติด คีรินพาณิชาวิ่งต่อ เลี้ยว ซ่อน หยุด ฟัง สลับกันอย่างแม่นยำ จนสุดท้ายพวกเขาก็หยุดในมุมอับอีกแห่ง แคบ มืด และไม่มีใครผ่าน ณิชาพิงกำแพง หายใจลึก พยายามดึงสติกลับมา แต่ในหัวเธอมีแต่คำเดียว รายชื่อ มันไม่ใช่แค่ข้อมูล แต่มันคือจุดศูนย์กลางของทุกอย่าง “มันอยู่กับคุณตลอดเวลาใช่ไหม” เธอถาม คีรินมองเธอ ก่อนจะพยักหน้า “ใช่” คำตอบสั้น แต่ชัด ณิชากอดอก สายตาเธอจริงจังขึ้น “แล้วทำไมไม่ใช้มันตั้งแต่แรก” เธอถาม คีรินนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบ “เพราะถ้าใช้ผิดจังหวะ” เขาหยุด ก่อนจะพูดต่อ “เราจะตายก่อนมันจะได้ผล” คำตอบนั้นสมเหตุสมผล และน่ากลัว ณิชาหันไปมองทางที่มา เงียบ แต่ยังไม่ปลอดภัย “แล้วตอนนี้ล่ะ” เธอถาม “มันถึงเวลาหรือยัง” คีรินไม่ตอบทันที เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอสว่างขึ้น แต่ไม่