เราก็อยู่ของเราดีๆ จะมาโกรธให้เราทำไม เมขลาค่อยๆ ลุกขึ้น ตอนนี้ขาที่เพิ่งจะหายก็ซ้ำรอยเดิม ถ้าเขารับร่างเธอไว้อาจจะไม่เจ็บก็ได้
หญิงสาวทำความสะอาดห้องเครื่องดื่มเสร็จก็ออกมา ถ้าเธอนั่งทำงานอยู่แค่ที่โต๊ะคงไม่มีผลอะไร เพราะถ้าพี่ชายรู้ว่าเธอยังเจ็บขาคงให้คนกลับไปส่งที่บ้านอีกแน่
เย็นวันเดียวกัน..
"ขาเรายังเจ็บอยู่เหรอ" พุดตาลสังเกตตอนที่เมขลาเดินเข้ามาในบ้าน
"เปล่าค่ะ"
"จะเปล่าได้ยังไงแม่ยังเห็นว่าเดินไม่ถนัดอยู่เลย"
"เออ.."
"แม่ขอสั่ง ถ้ายังไม่หายขาดห้ามออกจากบ้าน"
ถ้าแม่ของเธอยังอยู่ท่านก็คงจะใจดีแบบนี้ แม่เห็นไหมว่ามีคนเป็นห่วงลูกสาวของแม่ด้วย
"ร้องไห้ทำไม เจ็บมากเลยเหรอลูก มีใครอยู่แถวนี้"
"คะคุณผู้หญิง" เอ๋รีบวิ่งเข้ามา
"มาดูคุณหนูหน่อยเร็ว"
"น้องเมย์ไม่ได้เจ็บขาค่ะ"
"ไม่เจ็บขาแล้วร้องไห้ทำไมล่ะลูก"
"เมย์ดีใจ"
พุดตาลมัวแต่เป็นห่วงจนลืมฟังว่าตอนนี้สรรพนามที่เมขลาพูดกับท
