เท้าที่แข็งแกร่งค่อยๆ ก้าว เคยแต่ย่องเข้าไปสืบงานราชการ ไม่คิดว่าตัวเองจะเอาวิชานี้มาย่องหาผู้หญิงได้
แกร็ก.. ของแหลมในมือถูกแหย่เข้าไปช่องหน้าต่าง พอปลดกลอนสำเร็จมือหนาก็ค่อยๆ แง้มประตูออกแล้วกระโดดข้ามเข้าไปด้านใน
อึก อึก ยิ่งดึกก็ยิ่งคิดถึง คนตัวเล็กได้แต่นอนร้องไห้สะอึกสะอื้น กว่าจะเห็นหน้าเขาอีกทีตั้งเป็นเดือน
"คุณร้องไห้เหรอ"
เมขลามัวแต่สะอื้นก็เลยไม่ได้ยินเสียงปลดล็อกหน้าต่าง
"เราคิดถึงเขาจนได้ยินเสียงเลยเหรอ" หญิงสาวที่นอนคว่ำหน้าอยู่กับหมอนไม่ได้หันกลับไปมอง เพราะคิดว่าตัวเองคงหลอนไปแล้ว
"อย่าบอกนะที่ร้องไห้เพราะคิดถึงผม"
"??" เราเป็นเอามากขนาดนี้เลยเหรอ ไม่ใช่แค่ได้ยินเสียงแล้ว เพราะหันกลับมาก็เห็นใบหน้าของเขาลอยอยู่ใกล้ๆ
เพี๊ยะ
"โอ๊ย คุณตบผมทำไม"
"คุณจริงๆ ด้วย ฉันคิดว่าตัวเองหลอนไปแล้ว" เมขลารีบลุกขึ้นนั่ง มือเรียวเอื้อมไปคลำร่างของเขาว่าใช่ไหม "คุณมาได้ยังไง"
"ผมก็
