“ขอบคุณกูก่อนก็ได้มั้ง”เดย์รีบทวงคำขอบคุณจากน้องชายทันทีที่ได้ยินประโยคแสนห้วนของมัน อุตส่าห์บึ่งรถมาจัดการงานให้ขอบคุณสักคำยังต้องทวง
“เออ ขอบคุณ แต่กูจะคุยกับน้องครับ”ไนท์ขอบคุณแฝดพี่อย่างไม่เต็มใจนัก ก่อนจะเอ่ยถามหากำลังใจของเขาอีกครั้ง
“น้องหลับ!!”แฝดพี่หันกล้องไปทางร่างบางที่นอนหลับสนิทไร้การเคลื่อนไหวอยู่บนโซฟา โดยมีเสื้อสูทของเขาห่มร่างส่วนหนึ่งของเธอไว้อยู่
“งั้นกูวาง!”เขาเห็นเมจิตัวน้อยกำลังหลับสนิทในห้องทำงานของพี่ชายก็รู้สึกเซ็งขึ้นมา ทว่าอีกใจก็รู้สึกห่วงเธอน้อยลงหน่อยเพราะอย่างน้อยเธอก็ได้พัก เขาเชื่อว่าพี่ชายเขาคงดูแลเธอดีไม่ต่างจากเขาอย่างแน่นอน
“เดี๋ยว!!!“เดย์รีบเรียกน้องชายเอาไว้ก่อนที่มันจะวางสายเสียก่อน เพราะในหัวเขาเกิดความคิดบางอย่างขึ้นมาได้พอดี มุมปากกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์เพียงครู่เดียวหากเป็นคนอื่นคงไม่สังเกตุเห็น แต่กับน้องชายอย่างไนท์แน่นอนว่าการกระทำของพี่ชายอยู
