หลังจากมื้อเช้าผ่านไปอย่างราบรื่นสองแฝดก็ไปส่งเธอที่บ้านจริง ๆ อย่างที่พูดไว้ ระหว่างทางพี่เดย์ที่เป็นคนขับค่อนข้างเงียบกว่าปกติ หากให้เดาคงเพราะเรื่องที่เธอขอแน่นอน ส่วนพี่ไนท์เลือกที่จะนั่งด้านหลังกับเธอ ปล่อยให้แฝดพี่ของตัวเองทำหน้าที่สารถีอย่างไม่รู้สึกทุกข์ร้อน เขาชวนเธอพูดคุยตลอดทางราวกับว่าในรถมีเพียงเราสองคน เธอก็ตอบบ้าง พยักหน้ารับบ้างและทุกครั้งที่สบตาคนขับรถในกระจกเธอรู้สึกได้ถึงความคุกรุ่นของบางสิ่ง
“อีกสองวันพี่ไปรับที่ม.”เดย์พูดกับเมจิตัวน้อยเสียงอ่อนซึ่งต่างจากยามปกติที่พูดคุยกับคนอื่นราวฟ้ากับเหว
“ค่ะ ขอบคุณนะคะที่มาส่ง”เมจิยื่นหน้าไปด้านหน้าพร้อมกล่าวขอบคุณด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนเช่นทุกครั้ง
“จุ๊บบบ ไปเถอะ”เขาจูบหนัก ๆ ลงบนริมฝีปากเล็กนั้นครั้งหนึ่งพร้อมยิ้มให้เธออย่างใจดี
“ส่วนเรื่องของพี่ ไว้โทรบอกอีกทีนะครับ”ไนท์พูดกับเจ้าตัวเล็ก ฝ่ามือหนาลูบลงบนกลุ่มผมนิ่ม ก่อนจรดริมฝีป
