“เมจิ!! ถึงแล้วครับ ตื่นเร็ววว!”เขาเขย่าร่างบางไม่แรงนัก ระหว่างทางเมจิหลับสนิทมาตลอดทาง คงด้วยฤทธิ์ของสาเกที่ทำให้ตอนเธอหลับแล้วละเมอร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร เขาหักวงมาลัยจอดข้างทางและจอดอยู่นานเพื่อปลุกเธอจากฝันร้าย แต่คนละเมอกลับไม่มีทีท่าว่าจะตื่นจากความฝันแถมยังพึมพำบางอย่างออกมาไม่หยุด
เขาเองจึงขับรถให้ถึงที่หมายโดยเร็วด้วยความร้อนใจ ทว่าก่อนถึงจุดหมายไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้เมจิกลับหยุดร้องไห้และหลับสนิทอีกครั้ง นัยตาคมจ้องมองใบหน้าเล็กที่ยังมีคราบน้ำตาเปรอะปื้อนไม่จางหาย ก่อนจะเช็ดหยาดน้ำตาออกจากใบหน้าเธออย่างระมัดระวัง เขาอยากให้เธอหลับนานอีกสักหน่อยจึงยังไม่ปลุกเธอทันทีที่มาถึง
“อืมมม ถึงแล้วหรอคะ?”เมจิบิดตัวไล่ความเมื่อยขบในกายเพียงเล็กน้อย พร้อมกับพึมพำถามเจ้าของรถ มือเรียวยกขึ้นมาขยี้ตาทั้งสองข้างด้วยความเคยชิน
เดย์ไม่ได้ตอบคำถามนั้นเขาเพียงแค่ยิ้มบางให้คนรัก ก่อนจะคว้ามือเล็
