“ขออภัยที่ข้าเสียมารยาท ท่านแม่ทัพหวง” จ้าวไป๋ชิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและสุภาพ แม้จะยังคงความอ่อนหวานและเย้ายวนตามแบบฉบับของนาง แต่ก็แฝงไปด้วยความกังวลใจเล็กน้อย นางพยายามอย่างยิ่งที่จะรักษาภาพลักษณ์ของหญิงสาวผู้บอบบางและอ่อนแอ เพื่อให้หวงซือหยางตายใจ “ไม่ทราบว่าที่นี่คือที่ใดหรือ”
“ที่นี่คือจวนของข้า จวนแม่ทัพเป่ยฉิน” หวงซือหยางตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบและไร้อารมณ์ ใบหน้าของเขานิ่งเฉยราวกับรูปสลักที่ไร้ชีวิตชีวา ดวงตาคมกริบจ้องมองมาที่นางราวกับพยายามอ่านความคิดที่ซ่อนอยู่ภายใน
ท่าทีเย็นชาของบุรษตรงหน้าทำให้จ้าวไป๋ชิงรู้สึกไม่สบายใจ นางรู้ดีว่าหวงซือหยางไม่ไว้ใจนาง แต่หากเป็นเช่นนั้น เหตุใดเขาจึงช่วยเหลือนางไว้ แทนที่จะปล่อยให้นางนอนตายอย่างอนาถอยู่ข้างถนน หรือว่าเขาต้องการจะใช้โอกาสนี้เพื่อล้วงความลับจากนาง หรืออาจจะกำลังวางแผนร้ายอะไรบางอย่างอยู่อย่างนั้นหรือ
“ท่านแม่ทัพหวง เหตุใดจึง
