“ชิงชิงเอ๋ย วาสนาของพวกเรายังมีอยู่” ท่านยายของนางพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “แม่ทัพหวงช่วยพวกเราเอาไว้ ทั้งยังคอยดูแลเป็นอย่างดี”
จ้าวไป๋ชิงหันไปมองหวงซือหยางด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจ นางไม่รู้ว่าเขาทำได้อย่างไร แต่สิ่งที่เขามอบให้กับนางในวันนี้คือของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตของนาง นางรู้ว่าเขาต้องเสี่ยงอันตรายมากมายเพื่อช่วยชีวิตท่านตาและท่านยายของนาง
ผู้เฒ่าทั้งสองโผเข้ากอดหลานสาวด้วยความรักและความคิดถึง นางโอบกอดพวกเขาตอบ น้ำตาแห่งความสุขไหลรินไม่ขาดสาย นางรู้สึกขอบคุณหวงซือหยางเป็นอย่างมากที่ช่วยชีวิตท่านตาและท่านยายของนางเอาไว้ และที่สำคัญที่สุด เขาได้มอบชีวิตใหม่ให้กับนาง
หลังจากคลายอ้อมกอดอันอบอุ่นจากท่านตาและท่านยาย จ้าวไป๋ชิงหันกลับไปมองหวงซือหยางด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความรัก ความซาบซึ้ง และความรู้สึกผิดที่เคยคิดทำร้ายเขา นางรู้สึกราวกับว่าตัวเองเป็นนกน้อยที่บินหลงทาง แล้
