แสงแดดยามสายสาดกระทบถนนที่ปูด้วยหิน ทอดเงาของเหล่าบุรุษผู้สง่างามสองนาย ที่กำลังเดินออกจากเขตหอโคมแดงหนิงซูอันเลื่องชื่อ หวงซือหยาง แม่ทัพหนุ่มรูปงาม ก้าวเท้าด้วยท่วงท่าองอาจสง่างาม ตามด้วยจิ้งเทียนอันสหายร่วมรบผู้เป็นถึงระดับรองแม่ทัพร่วมเดินเคียงข้าง ก่อนสหายนายกองอีกสองคนจะตามมาสมทบ
บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความดังจอแจของเหล่าพ่อค้าแม่ขายที่ออกมาตั้งร้านริมทาง เสียงตะโกนเรียกลูกค้า เสียงต่อรองราคา และเสียงดนตรีขับกล่อมจากร้านน้ำชา สร้างความคึกคักให้กับยามสาย
เหล่าสหายทั้งสามต่างพากันพูดคุยถึงเรื่องราวเมื่อคืนด้วยความสนุกสนาน โดยเฉพาะเรื่องราวของเหล่านางคณิกาที่พวกเขาได้ใช้เวลาอันแสนสุขด้วย แต่ละคนต่างบรรยายสรรพคุณและลีลาของสาวงามที่ตนเองได้เลือกสรรมาอย่างออกรสออกชาติ บ้างก็เล่าถึงบทสนทนาที่ทำให้หัวใจเต้นรัว บ้างก็เล่าถึงสัมผัสที่นุ่มนวลและเร่าร้อน จนทำให้คนฟังแทบลืมหายใจ
“ท่านแม่ทัพหว
