“หายไปไหนกันนะ เมื่อครู่นี้ยังเห็นอยู่เลย” หวงซือหยางพึมพำกับตัวเองอย่างร้อนใจ ดวงตาคมกริบของเขาสอดส่ายไปทั่วบริเวณอย่างไม่ลดละ ความรู้สึกสับสนและความกังวลก่อตัวขึ้นในใจของเขาอย่างรวดเร็ว ภาพของหญิงสาวในอาภรณ์สีชมพูยังคงติดตา “ข้าตาฝาดไป หรือว่านางมีแผนการอะไรบางอย่างซุกซ่อนอยู่กันแน่?”
ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวของหวงซือหยาง เขาไม่เคยรู้สึกสับสนและว้าวุ่นใจเช่นนี้มาก่อน หญิงสาวผู้นี้เป็นใครกันแน่ นางเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดาที่บังเอิญผ่านมา หรือว่านางมีเบื้องหลังที่ซับซ้อนมากกว่านั้นกันนะ
แม่ทัพหนุ่มหมุนตัวสำรวจรอบๆ อย่างละเอียดอีกครั้ง ดวงตาคมกริบของเขาจับจ้องไปยังทุกซอกทุกมุมของตรอกเล็กนั้นอย่างถี่ถ้วน
ด้วยความร้อนใจ หวงซือหยางตัดสินใจถามผู้คนที่อยู่บริเวณนั้น เขาเดินเข้าไปหาพ่อค้าแม่ค้าแต่ละราย เอ่ยถามด้วยน้ำน้ำเสียงที่สุภาพและเต็มไปด้วยความหวัง บางคนส่ายหน้า บางคนทำหน้างงงวยราวกับไม่เคย
