ยามอิ๋นยังคงปกคลุมทั่วผืนฟ้า แม้แสงอรุณรุ่งจะเริ่มทอประกายแรกแห่งวันใหม่ แต่ภายในห้องรับรองแขกกลับยังคงมืดมิดและเงียบสงัด ราวกับว่ากาลเวลาได้หยุดนิ่งไว้ ณ ห้วงขณะแห่งความเร่าร้อนเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา
กลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องหอมยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ บ่งบอกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อไม่นาน ผ้าปูที่นอนสีแดงสดบัดนี้ยับยู่ยี่ เส้นไหมสีทองที่ปักลวดลายอย่างประณีตพันเกี่ยวคล้ายเถาวัลย์เลื้อยพันเกี่ยวร่างสองร่างที่เคยแนบชิด ทุกสิ่งทุกอย่างในห้องนี้ยังคงหลับใหล ทว่าความทรงจำแห่งค่ำคืนอันเร่าร้อนยังคงตราตรึงอยู่ในใจของผู้ที่ได้สัมผัส
จ้าวไป๋ชิงค่อยๆ ขยับกายลุกขึ้นจากเตียงใหญ่ ร่างกายบอบบางอ่อนล้าราวกับต้องแบกรับน้ำหนักของโลกทั้งใบเอาไว้เพียงลำพัง นางเดินโซเซไปยังบานหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้เล็กน้อย ปล่อยให้สายลมเย็นยามเช้าโชยพัดผ่านผิวกายที่ยังคงร้อนผ่าว
ใบหน้างดงามที่เคยเปล่งปลั่งสดใส บัดนี้กลับซีดเซ
