“กูมีแต่น้องชาย ไม่เคยมีน้องสาว ลูกเมียน้อย ลูกคนที่ทำลายครอบครัวของกู ทำให้แม่กูเสียใจ กูไม่มีวันนับญาติ ส่วนเพื่อนของแหวนกูก็จัดการไปแล้ว แต่ถ้ายังโง่เง่าก็คงต้องเด็ดขาดกว่านี้” กับผู้หญิงที่บอกว่าเป็นน้องสาว ผมจัดการตัดขาดตั้งแต่วันที่เธอพูดจาดูถูกแหวนที่คอนโด
ส่วนผู้หญิงอีกคนก็เช่นเดียวกัน
“พ่อมึงยอมเหรอวะ” อ่าใช่ อ้างว่าเป็นผู้ให้กำเนิด แต่ทิ้งผมกับแม่และไอ้ดิสไปตั้งแต่ไอ้ดิสหนึ่งขวบ แบบนี้ควรให้ผมเรียกพ่อหรือไง ความทรงจำดี ๆ แทบไม่มี เท่าที่ผมจำได้คือภาพวันที่แม่กอดขาอ้อนวอนเขาไม่ให้เขาทิ้งเราไป แต่สุดท้ายเขาก็สะบัดแม่และผมทิ้ง แล้วเดินจากไปกับผู้หญิงอีกคน
“ที่ผ่านมากูยอมอ่อนก็เพื่อแหวน แต่ตอนนี้กูดูแลแหวนได้แล้ว ไม่จำเป็นต้องอ่อนข้อให้ใคร”
“เฮ้อ เนี่ยน้า ถ้าวันนั้นที่ไอ้แหวนมันขอหย่ามึงไม่ปากแข็งและยอมทำตามที่แหวนมันขอ ถ้ามึงกล้าที่จะบอกมันว่ามึงรักมัน ทุกวันนี้มึงคงได้เลี้ยงลูก
