“เก่งมาก งั้นแม่ขอนอนพักหน่อยนะลูก แม่รู้สึกเพลีย ๆ ตื่นมาหยาดน่าจะมาพอดี” แม่แก้วยิ้มเล็กน้อยก่อนที่เปลือกตาจะปิด
นับถือใจแม่แก้วจริง ๆ เจ็บตัวเพราะฉันและแม่หยาด แต่ก็ยังคงมีมิตรภาพที่ดีให้
แม่แก้วนอนพักผ่อน ดิน เรซ และฉันจึงเข้ามานั่งที่ห้องรับรอง ใบหน้าที่เรียบเฉยของดินนั้น ฉันคาดเดาไม่ได้เลยว่าเขาอยู่ในอารมณ์ไหน โกรธ เกลียด โมโหฉันมากเท่าไหร่
“เดี๋ยวกูไปหาอะไรแก้ง่วงแป๊บ” เรซพูดพลางลุกขึ้นยืน
“อืม ซื้อข้าวมาให้ด้วย” ดินบอก ส่วนฉันนั่งเงียบ
“เออ” เรซขานรับและเดินออกไป
คราวนี้ก็เหลือแค่สองคน และฉันควรพูดอะไรไปบ้าง จึงได้เอ่ยไปว่า “ขอโทษนะดิน”
ดินเงยหน้าจากจอโทรศัพท์มือถือมาสบตากับฉัน แล้วเขาก็ลุกเดินมานั่งข้าง ๆ ยื่นมือมากุมมือกันพร้อมพูดว่า “แหวนไม่ได้ผิด ขอโทษทำไม”
น้ำเสียงที่ดินส่งมามันราบเรียบแต่ฉันรู้สึกได้ถึงความอบอุ่น
“ก็แม่แก้ว…”
“อย่าคิดมาก ดินไม่ได้โกรธแหวนเลย แหวนไม่
