“เสี่ยงอะไร แหวนก็รู้อยู่แล้วว่าถ้าดินรักใคร ดินจะไม่มีทางทำให้เสียใจ แล้วคือเราผ่านอะไรมาด้วยกันตั้งเท่าไหร่ ที่ผ่านมามันไม่มีค่าพอที่จะทำให้เห็นเลยเหรอวะว่าถ้ากลับมาทุกอย่างมันต้องดี ไม่มีทางจะแย่ลง ขอโทษที่ไม่ยื้อตั้งแต่ครั้งนั้น”
“...” คนบางประเภทรู้ทั้งรู้ว่ามันอาจจะเป็นทางที่ดีก็ได้ แต่บทเรียนที่ผ่านมามันทำให้เกิดความกลัวจนไม่กล้าที่จะมองหาแสงสว่าง และเลือกเดินงมอยู่ในความมืดมิดต่อไป
ซึ่งตัวของฉันคงถูกจัดอยู่ในประเภทนี้
“ดินทำขนาดนี้แล้ว แต่แหวนก็ยังไม่รับรักดินใช่ไหม” ดินกลับมาในโหมดจริงจังอีกครั้ง เขาลุกขึ้นนั่งจ้องหน้าฉันนิ่ง ๆ
“คือแหวน...” ฉันไม่รู้อะ ไม่รู้จะทำยังไง ใจหนึ่งอยากจะก้าวไปกับดิน แต่อีกใจก็เหมือนรั้งไว้ด้วยความคิดที่ว่าอย่าก้าวไปเสียใจอีก เพราะเจ็บแต่ละครั้งมันไม่ง่ายเลยกว่าจะผ่านมาได้
“ดินจะถือว่าแหวนเป็นคนอยากเลือกให้เรื่องของเราเป็นแบบนี้เอง” ดินแสยะยิ้มคล้าย
