“เป็นไปไม่ได้หรอกทอม ยูจะทิ้งแม่เพื่อไอไม่ได้”
(เราไปอยู่เมกาด้วยกันไง แบบที่เราเคยอยู่ด้วยกัน แหวน ไม่มียูไอไม่มีความสุขเลย กลับมาเป็นความสุขของไอได้ไหม)
“ขอโทษนะทอม แหวนกลับไปเป็นความสุขของทอมไม่ได้แล้ว แหวนทิ้งแม่ไม่ได้ เราเริ่มต้นชีวิตใหม่ ต่างคนต่างใช้ชีวิตต่างทำหน้าที่ของเราเถอะนะ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เสียใจที่เรื่องของเรามันต้องจบลงแบบนี้
(แต่ทอมรักแหวนนะ เรารักกันไม่ใช่เหรอ)
“ใช่ เรารักกัน แหวนรักทอม แต่เราอยู่ด้วยกันไม่ได้ ยอมรับความจริง แล้วเริ่มต้นกับคนใหม่เถอะนะ”
(ยูไม่รักไอแล้วใช่ไหม ยูถึงได้ตัดไอได้ง่ายขนาดนี้)
“การที่เรารักใครสักคน มันไม่ได้ตัดใจง่าย ๆ หรอกนะ”
(เหมือนที่ยูตัดใจจากสามีเก่าของยูไม่ได้สักทีน่ะเหรอ)
“ถ้าจะพูดแบบนี้ ก็แล้วแต่ยูจะคิดแล้วกัน ถ้าจะให้ดีไม่ต้องโทรหาไออีก แค่นี้นะ” ฉันกดวางสายเมื่อเราสองคนเริ่มคุยกันไม่รู้เรื่อง
อย่างน้อย ๆ ตอนนี้ฉันก
