ฉันทนฟังต่อไปไม่ไหวจึงเดินลงมาชั้นล่าง อืม ฉันมันก็เลวอย่างที่เขาพูดอะเนอะ เขาทำให้ทุกอย่างก็ยังทำร้ายเขาได้ลง
“ข้าวผัดครับ” พนักงานที่ฉันสั่งข้าวถือจานข้าวมาให้ฉันที่ยืนเด๋ออยู่บันได
“เอาใส่กล่องให้หน่อย”
“ครับ” พนักงานทำหน้างง ๆ
“แล้วไม่ต้องบอกดินนะว่าฉันมาที่นี่ ฝากบอกทึ่มด้วย”
“ครับ”
เสียงหนึ่งกำลังก้องร้องจากข้างในว่า ‘จะหนีอีกแล้วเหรอแหวน’
แต่ว่าอีกเสียงกำลังกระซิบเบา ๆ บอกว่า ‘ตอนนี้ไม่ไหวหรอก และไม่ใช่ที่ของเรา โผล่ไปตอนนี้ก็เหมือนส่วนเกิน’
มันคงไม่แปลกที่ฉันเลือกเชื่อเสียงกระซิบที่แผ่วเบา เพราะว่าฉันมันคนขี้ขลาด
ฉันรอเอาข้าวผัด คือยังไม่ได้ร้องไห้นะ แค่อยากร้อง แต่ไม่ได้ร้องไง มันคงแบบเจ็บจนร้องไม่ออกไรงี้
เมื่อได้ข้าวแล้วฉันก็ขับรถออกจากร้านเหล้า ออกห่างจากร้านมาห้ากิโลเมตรก็ตบไฟเลี้ยวจอดข้างทางเพื่อร้องไห้
ฉันนั่งร้องไห้ในรถจนพอใจ จากนั้นก็แกะข้าวออกมากินเพราะกลั
