“มึงมาทำไร” ผมเดินเข้ามานั่งที่บริเวณจุดชมดาวที่ไอ้อู๋เจ้าของคอนโดมันนั่งอยู่ แล้วถามไอ้เรซที่มันมาโผล่อยู่ที่นี่
“มาดูไงว่าแหวนมันหายไปจริง ๆ หรือว่ามึงบ้าไปเอง”
“ไปไหนก็ไม่รู้ ป่านนี้ได้กินข้าวบ้างหรือยัง เมื่อเช้ากูไม่น่าปัดข้าวต้มทิ้งเลย เฮ้อ” ผมนั่งคอตก ก้มหน้าปล่อยให้น้ำตาไหลช้า ๆ อย่างคนหมดปัญญา ตามหาทุกที่ที่คิดว่าจะไปก็ไม่เจอ นิติข้างล่างก็บอกว่าเรียกแท็กซี่ออกไป
“มึงจะเอาไง” ไอ้เรซถามพลางเทเหล้าให้ผม
“ขอโทษแหวนไง” ผมไม่รู้หรอกว่าจะเอายังไง ยังไม่ได้คิด ตอนนี้แค่อยากเจอ อยากรู้ว่าเธอปลอดภัยดี แค่อยากกอดเธอไว้แน่น ๆ “มึงว่าแหวนจะทำอะไรไม่ดีไหมวะ”
เพราะผมนึกถึงคำพูดที่บอกว่างั้นก็ไม่ต้องมี หรือว่าเธอจะเอาเด็กออก
“อะไรคือไม่ดี?” ไอ้อู๋ทำหน้าสงสัย
“เอาเด็กออก” ผมพูดแผ่วเบา
“มึงคิดว่าแหวนมันจะทำหรือไง พูดอย่างกับว่าไม่รู้จักเมียตัวเอง” ไอ้เรซทำหน้าผิดหวัง
“กูแค่กลัวว่าแหวนจะทำ
