แล้วก็เดินไปหาดิน ยื่นหุ่นยนต์ตัวโปรดไปตรงหน้าดิน “ปู้จายไม่เล่นกระต่ายหรอก นี่ฮะ ลูกครับให้ปี้ดิน ห้ามร้องด้วย ปู้จายไม่ร้องไห้ต่อหน้าปู้หยิง อายคุงแม่บ้าง คุงแม่เปงปู้หยิงแต่เก่งมาก ๆ ไม่เคยร้องเยย ปี้ดินไม่ล่ายเยื่อง” ดูพูดเข้า ทีตัวเองไม่กินผักใบเขียวร้องแหกปากลั่นบ้าน
พูดจบยัดหุ่นยนต์ใส่มือดินและวิ่งกลับมานั่งตักของฉัน ท่ามกลางเสียงหัวเราะของอาดิส
“พี่ดินเขาแค่ดีใจก็เลยร้องไห้ไงครับลูกครับ” ฉันรีบบอกลูกชาย ก่อนที่จะมองพ่อไม่ดี
“ดีใจต้องยิ้มฮะ” ยังมาเถียง
“ก็พี่ดินเขาดีใจมาก ๆ จนถึงขั้นร้องไห้ไงลูก”
“ดีใจไรฮับ”
“ดีใจที่ได้เจอเด็กน่ารักทั้งสองคนนี่ไง”
“จริงเหยอฮะ”
“น่ายักแล้วยักอะเปล่าจ๊ะ” เอ้า เอาเข้าไปอีกคน ไอ้คนพ่อก็แทนที่จะพูดอะไรกับลูกบ้าง กลายเป็นนั่งกอดลูก มองลูกแล้วร้องไห้ แล้วคือวันนี้จะได้คุยกันไหม จะพากันรู้เรื่องหรือเปล่า
“ยักอะเปล่า” ลูกจ๋าผละกอดออกแล้วยืนมองหน้าดิ
