คณินหันไปมองนภัสสรด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ก่อนจะโน้มใบหน้าหล่อไปใกล้ๆ พลางถามด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์
“...รักนายตะวันหรือเปล่า”
นภัสสรหลบตาเขา ไม่สามารถตอบออกไปได้อย่างเต็มปากเต็มคำ เพราะรู้ดีว่าตัวเองไม่เคยรักตะวันอย่างคู่รักทั่วไป แต่รักเขาในฐานะพี่ชายที่คอยดูแลเธอกับลูกอย่างดีเสมอมา
“ไม่ตอบก็แสดงว่าไม่ได้รักใช่ไหม...” คณินเลิกคิ้วสูง ยิ้มอย่างมีเลศนัย
นภัสสรทำหน้ามุ่ย ไม่รู้จะตอบเขาอย่างไร
“ถ้าอย่างนั้นพี่ก็มีหวังแล้วใช่ไหม?”
“เดี๋ยวนะ? จะแทนตัวเองว่าพี่ทำไม…” นภัสสรทำหน้างง
“ก็อยากให้เรียกว่าพี่ไงครับ เผื่อคนแถวนี้จะใจอ่อนบ้าง”
“เรียกพี่ก็ไม่ได้แปลว่าใจอ่อนซะหน่อย อย่าคิดเข้าข้างตัวเองเลยค่ะ”
“ที่บอกว่าอยากเป็นพี่ ไม่ได้แปลว่าเป็นพี่ชาย แต่อยากเป็นพี่ในความหมายอื่น”
คณินหมายถึง ‘ผัว’ แต่ก็ไม่กล้าพูดออกไปตรงๆ กลัวจะถูกไล่ตะเพิดกลับไปอีก
“คุณ… คณิน!” นภัสสรพูดด้วยความตกใจ
