“คุณตุลคะ คุณอาจจะลืมไปว่าคุณคณินแต่งงานแล้วค่ะ เขามีลูก มีภรรยา และที่สำคัญเขารักครอบครัวมากกว่าสิ่งใดค่ะ คนนอกอย่างคุณก็เป็นได้แค่คนนอก”
ตุลยายิ้มมุมปาก “ถ้าเป็นได้แค่คนนอกจริง คณินคงไม่รีบมาหาฉันเพียงแค่ฉันบอกเรื่องงาน”
“ก็สามีของฉันเป็นประธานบริษัทและให้ความสำคัญเรื่องงานเช่นกันไม่ใช่คุณ”
“แหม ฉันก็ไม่ได้อยากจะสำคัญตัวเองผิดไปหรอกค่ะ แต่คนอื่นที่ติดต่อคณินไปก็ไม่เห็นเขามาเร็วขนาดนี้ คุณลองคิดเอาเองก็แล้วกันนะคะ ฉันขอตัวก่อน”
พูดจบ ตุลยาหันหลังกลับ เดินกลับไปที่ห้องของคณิน เธอเปิดประตูเข้าไปและนั่งลงตรงหน้าชายหนุ่มอย่างไม่รู้สึกผิด
“ภัสสรว่าไงบ้าง?” คณินถามเสียงเครียด
“เราพยายามแล้วนะคณิน แต่คุณนภัสสรไม่ฟังอะไรเลย” ตุลยาตอบพลางถอนหายใจ “บางทีคุณนภัสสร เธออาจยังไม่พร้อมจะเข้าใจคุณก็ได้...”
คณินยกมือขึ้นมากุมขมับ รู้สึกเวียนหัวเหมือนโลกกำลังหมุนคว้าง
ในความเงียบงันของห้องทำงานที่เ
