นภัสสรเม้มปากแน่น ความไม่พอใจไหลวนอยู่ในอก แต่เมื่อเห็นสายตาเว้าวอนของลูกสาวตาแป๋วที่ยิ้มหวานอย่างมีความหวัง เธอก็ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะตอบตกลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
“คุณทานอาหารเช้าที่นี่ก็ได้ แต่ถ้าทานเสร็จต้องรีบกลับทัน ห้ามอ้างนั่นอ้างนี่อีก”
“โอเคครับ คุณภัสสร” คณินตอบพร้อมลูกอ้อนเสียงหวาน ดวงตาเป็นประกายพราวระยับด้วยความดีใจ
“เย่!” น้องขวัญกับน้องขิมร้องออกมาพร้อมกัน ก่อนจะจับมือคณินคนละฝั่งพาเขาไปยังโต๊ะรับแขกตัวเล็กที่ตั้งอยู่กลางร้าน
และวิ่งดุ๊กดิ๊กกลับมาเทน้ำเปล่ามาให้เขาดื่มราวกับกำลังดูแลคุณพ่ออย่างไรอย่างนั้น นภัสสรมองภาพตรงหน้าก็กังวลใจอย่างบอกไม่ถูก
นอกจากเธอกับรุจิษยา น้องขวัญกับน้องขิมก็ไม่ค่อยแสดงออกว่ารักใครเท่ากับคณินมาก่อน
แม้แต่ตะวันเจ้าของร้านกาแฟที่แวะเวียนนำขนมกับของเล่นมาฝากบ่อยๆ ก็ยังไม่เคยเห็นติดเขาเท่ากับติดคณินมาก่อน
อาจเป็นเพราะเขาเป็นพ่อที่แท้จริงของเด็
