อาหารร้านพิเศษ

“นังทิพย์เปิดห้องให้ผู้ชายเหรอ” ทองธาราถามคนของเธอที่จ้างพิเศษไว้คอยสอดส่องพี่สาว “ค่ะ หล่อมากเลยล่ะ มากับคุณทิพย์แล้วให้คุณทิพย์เปิดห้องให้” “มารถนังทิพย์ด้วยเหรอ ต๊าย...นังนี่ก็ใฝ่ต่ำเปิดห้องให้ผู้ชายแล้วยังต้องไปรับไปส่งมาอีก ตลกจริงๆ ไหนว่าเรียนจบมาได้เกียรตินิยมแท้ๆ ทำไมไม่รู้จักหาผัวรวยๆ ไว้เกาะ” ทองธาราหัวเราะขบขัน “แหม..คุณคะ โรงเรียนเขาคงไม่ได้สอนหาผัวหรอกค่ะ ใครจะฉลาดเท่าคุณทองล่ะ” พนักงานหญิงคนนั้นกล่าวเสริม แต่เธอพูดต่อ “แต่ผู้ชายคนนั้นหล่อจริงๆ นะคะ ดูผิวพรรณก็ดี เสื้อผ้าก็ดี ดูๆ แล้วไม่น่าจะจนนะคะ” “เชอะ หล่อนรู้จักพวกบาร์โฮสไหม พวกนี้มันก็แมงดานี่ล่ะ หล่อ แต่งตัวดีแล้วยังไงล่ะ มันก็กระจอกวันยังค่ำ หล่อแค่ไหนถ้าเกาะผู้หญิงฉันก็ไม่แลหรอก แต่นังทิพย์มันคงโง่เหมือนแม่มันน่ะ แม่มันก็เอาบ้านเอาที่ดินจำนองเอาเงินมาให้พ่อ ให้แม่ฉันผลาญ ความโง่นี่มันคงถ่ายทอดทางดีเอ็นเอจากแม่ถึงลูกสินะ” ทองธาราปรามาสอิงควัตและดูถูกพี่สาวของตนเอง เย็นนั้นทิพย์ธารามารับแขกพิเศษไปทานข้าวตามที่เขาสั่งไว้ “จะทานอะไรดีคะ” “อะไรก็ได้ คนที่นี่เขากินอะไรกันเหรอ” อิงควัตตามใจคนพาไป หญิงสาวทำท่าคิด “แน่ใจนะคะว่าจะทานแบบที่คนทั่วไปเขาทานกัน” เธอถาม “แน่ใจ” เขาตอบ เธอพาเขาเข้าไปในเมือง ดูเหมือนเป็นตลาดโต้รุ่งคนเยอะมาก หญิงสาวจอดรถริมถนน “แถวนี้ล่ะค่ะ ของดี” เธอบอก อิงควัตมองตามมือของเธอที่ชี้ไปด้านหน้า เขายิ้มๆ เมื่อคิดว่าทิพย์ธาราคงคิดว่าเขาทานอาหารริมถนนไม่เป็น “ดีครับ เราไปกันเลยละกัน” เขาเปิดประตูรถก้าวลงไป พลางพับแขนเสื้อถึงข้อศอกให้ดูทะมัดทะแมงมากขึ้น ทิพย์ธาราเดินตรงไปที่ร้านอาหารร้านหนึ่งที่มีผู้ชายตัวใหญ่ ใส่หมวกเก็บผม ใส่ผ้ากันเปื้อนยืนผัดอะไรควันโขมง “อ้าวหนูทิพย์ นั่งก่อนๆ วันนี้พาใครมาแฟนเหรอ” เฮียเจ้าของร้านที่เป็นพ่อครัวด้วยร้องทักอย่างคุ้นเคยกับเธอดี “เปล่าค่า...” หญิงสาวรีบปฏิเสธ “ลูกค้าน่ะคะ พี่เขาอยากทานอะไรแบบที่มันเป็นของขึ้นชื่อของที่นี่ ทิพย์เลยพาเขามาร้านเฮีย” เฮียยิ้มกว้าง “งั้นน้องทิพย์มาถูกที่แล้ว เชิญครับๆๆ คุณผู้ชาย ดูรายการในเมนูได้เลยเดี๋ยวเฮียจัดให้” อิงควัตตรงไปนั่งด้านในตามที่เด็กเสริฟพาไป เขาดูเมนูแล้วเริ่มสั่ง “หอยชักตีนลวกน้ำจิ้มซีฟู้ด กุ้งเผา ปลาหมึกผัดผงกะหรี่ ปูผัดน้ำพริกเผา ไข่เจียวปู ปลากระบอกทอดขมิ้น ข้าว 1 โถ” เขาหันมาถามเธอ “คุณจะเอาอะไรเพิ่มไหม สั่งได้เลย” หญิงสาวส่ายหน้า เขาสั่งไปมากกว่าคนสามคนกินยังจะถามอีก “นั่นก็เยอะแล้วค่ะ จะกินกันหมดเหรอคะ” หญิงสาวเรียกพนักงานเสริฟ “อันนี้ใส่ถุงนะ บอกเฮียว่าคิดเงินแยก เอาปลากระพงทอดกระเทียม แกงส้มปลากระบอก ผัดผักรวมมิตรทะเล ยำใหญ่” “อันนี้ไปฝากน้องเหรอพี่ทิพย์” เด็กเสริฟถาม “จ้ะ เดี๋ยวพี่จะข้ามไปฝั่งโน้นค่ำๆ” เธอตอบเด็ก เมื่อเด็กรับออเดอร์ไปแล้ว ชายหนุ่มจึงถามไกด์พิเศษของเขา “วันนี้คุณยังจะข้ามไปโฮมสเตย์เหรอ ค่ำแล้วนะ” เขาถามอย่างแปลกใจ “เรือมีถึงดึกค่ะ จะเอากับข้าวไปฝากเด็กๆ ที่บ้านโน้น อาจจะนอนโน้นเลยแล้วมารับคุณไปตอนเช้า” “จะมารับผมทำไมตอนเช้า ถ้าคุณจะไปคืนนี้ก็ไปด้วยกันเลย” อิงควัตถาม เขาไม่รู้ว่าเธอจะเทียวไปเทียวมาทำไม “แล้วคุณไม่นอนที่นี่เหรอคะ มันสบายกว่าที่โฮมสเตย์นะ” “ถ้าผมอยากหาความสบาย ผมไม่จองโฮมสเตย์แต่แรกหรอก เอาเป็นว่าคุณจะไปที่ไหนก็ช่วยพาผมไปด้วยแล้วกัน” อิงควัตสรุป ในขณะที่ทิพย์ธารามองเขาแบบไม่เข้าใจ เขาจะตามติดเธอ เพื่ออะไรกัน หรือว่าเธอดูไม่น่าไว้ใจ แล้วเขาต้องตามแบบนี้กับทุกคนที่เขาดิวธุรกิจรึเปล่า? เมื่ออาหารมาเสริฟ สองหนุ่มสาวจึงเริ่มทาน ทิพย์ธารายกโถข้าว แต่อิงควัตบอกว่า "ผมตักเอง" ชายหนุ่มตักข้าวสวยให้เธอสองทัพพี "ผมว่าคุณผอมไป ทานเยอะๆ อีกหน่อย เมื่อกลางวันก็ทานนิดเดียว" "ขอบคุณค่ะ" หญิงสาวพึมพำขอบคุณ อิงควัตตักกับข้าวใส่จานให้เธอ "อันนี้อร่อย ปลากระบอกทอดขมิ้น ทานเยอะๆ" "ขอบคุณค่ะ" ทิพย์ธารามองเขาอย่างงงๆ คำพูดเมื่อกี้ควรเป็นเธอที่พาเขามาทานเป็นคนพูดสิ นี่มันมีอะไรผิดปกติรึเปล่า "ที่โฮมสเตย์ของคุณมีแม่ครัวไหม" จู่ๆ เขาก็ถามขึ้นมา "มีค่ะ แต่บางทีดิฉันก็ทำเองถ้ามีเวลาแต่ร้านที่สั่งอาหารให้มาส่งได้ก็มีนะคะ คุณจองไว้ 7 วันถ้าอยากทานอะไร แจ้งไว้เลยก็ได้ค่ะ" เขาพยักหน้าไม่พูดอะไรอีก เธอจึงทานเงียบๆ เมื่อทานกันเสร็จแล้ว เฮียยกถุงกับข้าวที่หญิงสาวสั่งแยกมาให้ "อันนี้เฮียให้หนูทิพย์ ไม่คิดเงินเอาไปฝากน้องๆ" เฮียเห็นว่าเธอมาบ่อย วันนี้ก็พาลูกค้ามาทานสั่งกับข้าวเต็มโต๊ะจึงให้พิเศษ อิงควัตหน้าตึง "ไม่ต้องหรอกครับ เฮียคิดเงินมาเลยผมจ่ายเอง" ทิพย์ธาราเองก็เกรงใจเจ้าของร้าน "เฮียคิดเงินเถอะค่ะ เดี๋ยวทิพย์ไม่กล้าพาใครมาทานอีกนะคะ" "อ้าวเหรอ แต่เฮียอยากให้อ่ะ" เฮียยังคงแสดงน้ำใจอยู่ แต่เมื่อเห็นหน้าอิงควัตเขาจึงเข้าใจว่าลูกค้าของหญิงสาวคงไม่ชอบของฟรี แต่เขาก็ไม่ได้ให้ไอ้หนุ่มคนนี้นี่หว่า "ได้ๆๆ งั้นวันนี้เฮียจะคิดเงิน เอาไว้แถมหนูทิพย์วันหลัง"