ลดาวัลย์รับโทรศัพท์เขามากดรับสายแล้วเริ่มพูด
“สวัสดีค่ะ”
ปลายสายชะงักไป และเธอได้ยินเสียงผู้หญิงหวานใสตอบกลับมา
"สวัสดีค่ะ เบอร์คุณหมอสนต์รึเปล่าคะ”
“ใช่ค่ะ มีอะไรสั่งไว้ก็ได้นะคะ ตอนนี้หมอไม่สะดวกคุยค่ะ” ลดาวัลย์ตอบกลับไป
“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ทราบว่าเบอร์นี้เบอร์ส่วนตัวคุณหมอใช่ไหมคะ” ฝ่ายนั้นถามมาอีก ลดาวัลย์ยิ้มก่อนจะตอบไปว่า
“ใช่ค่ะ เบอร์นี้เบอร์ส่วนตัวหมอสนต์และดิฉันก็เป็นแฟนเขาค่ะ”
ทางนั้นรีบวางสายทันทีไม่ร่ำลา ลดาวัลย์บ่นเบาๆ
“แย่จัง จะวางสายก็ไม่บอก” เธอหัวเราะเบาๆ เริ่มสนุกกับจ็อบใหม่ของตัวเอง
เธอส่งโทรศัพท์รุ่นล่าสุดราคาแพงกว่าเงินเดือนของเธอส่งคืนเขา คุณหมอหนุ่มรับไปแล้วโยนลงบนเบาะที่นั่งอยู่แบบไม่อินังขังขอบ
“หิว ทำอะไรกินกันเถอะ”
“จะกินอะไร มีอะไรให้ทำบ้าง” ลดาวัลย์เดินไปดูในห้องครัว สำรวจตามชั้นต่างๆ เธอพบอาหารแห้งหลายอย่างที่หมดอายุ ตู้เย็นที่ว่างเปล่าไม่มีอะไรนอก
