สุดท้ายฉันก็ยอมให้พี่ติณนอนบนเตียงด้วยกัน ตอนนี้ฉันให้อภัยไปมากกว่าครึ่งแล้วที่ยังลังเลอยู่ก็เพราะว่าอยากมั่นใจมากกว่านี้
ฉันนี่ก็บ้าจริงๆ เลย สุดท้ายก็แพ้จนได้ เฮ้อ!! วันนี้มันมีหลากหลายอารมณ์ คนท้องเป็นแบบนี้กันหรือเปล่านะ
“เธอหยุดเรียนก่อนไหมอีกไม่กี่เดือนก็จบเดี๋ยวฉันจะจัดการเรื่องนั้นให้เอง”
“ตอนนี้ท้องยังไม่โต อีกไม่กี่เดือน…..”
“ฉันขอโทษที่ทำอะไรไม่คิดให้ดีๆ ก่อน ฉันน่าจะป้องกันไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ท้องตอนนี้”
“หนูก็ผิดเองด้วยค่ะที่ไม่กินยาคุม”
“ฉันผิดมากกว่า”
ฉันคลี่ยิ้มออกมาเมื่อเห็นใบหน้าที่รู้สึกผิดของพี่ติณ มันดีใจที่ได้ยินคำว่าขอโทษจากเขานะ อย่างน้อยเขาก็ไม่ปล่อยผ่านเรื่องนี้
“นอนกันดีกว่าค่ะดึกแล้ว”
ฉันบอกแล้วก็ขยับตัวขึ้นมานอนบนเตียง ส่วนพี่ติณก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เขาลุกขึ้นเดินไปปิดไฟก่อนจะขึ้นมานอนสวมกอดฉันบนเตียง
แค่นอนลงแล้วหว่างขาของพี่ติณมันเสียดสีกับขา
