เช้าวันใหม่
ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาภายใต้อ้อมกอดของพี่ติณแถมในตอนนี้เขาก็กำลังจ้องมองใบหน้าของฉันอยู่
“ตื่นสายนะ” พี่ติณบอกแล้วก้มลงมาหอมแก้มฉันฟอดใหญ่ ฉันจึงรีบผลักเขาออก
“อื้อ! หนูยังไม่ได้ล้างหน้าเลยนะคะ”
“ฉันก็ยังไม่ล้างหน้า ไม่เห็นเป็นอะไรแค่หอมแก้ม หรือจะให้จูบ ?”
“ไม่เอาลุกขึ้นไปล้างหน้าอาบน้ำเลยค่ะ วันนี้ต้องกลับบ้านแล้ว”
พอฉันบอกว่าจะกลับพี่ติณก็ทำหน้าบึ้งตึง จากนั้นก็ซุกใบหน้าลงมาที่ซอกคอแล้วพูดพึมพำ “ขออยู่ต่ออีกสักวันไม่ได้หรือไง”
“ไม่ได้ค่ะ เราอยู่หลายวันแล้วนะ”
“ถ้ากลับไปเธอจะมาอยู่ด้วยกันกับฉันหรือเปล่า ?”
“ไม่ได้หรอกค่ะ หนูจะยังไม่บอกเรื่องนี้กับพ่อจนกว่าหนูจะให้อภัยพี่ติณ”
“ที่ทำเมื่อคืนยังไม่ให้อภัยอีกหรือไง”
“ไม่ค่ะ หนูบอกแล้วไงว่าอยากเห็นพี่ติณพยายามมากกว่านี้”
พี่ติณถอนหายใจออกมาเบาๆ ตอนนี้สีหน้าของเขาไม่ต่างอะไรกับเด็กที่กำลังงอแง
“เธอใจร้ายที่สุด”
