33
- จากนี้ไปคือศึกรบ(รัก)...–
คุณเอ็ดเวิร์ดออกไปจากห้องแล้ว ใช่เขาออกไปแล้ว ทิ้งให้ฉันยืนงงในดงผีที่วนเวียนอยู่นอกตึกปลายหางตา
“โอ๊ย!!! จริงป่ะเนี่ย” ฉันยกมือหยิกแก้มตัวเองเพื่อย้ำให้รู้ว่าฉันไม่ได้ฝัน ไม่ได้เพ้อ และนั่นคือประโยคคำพูดที่คุณเอ็ดเวิร์ดพูดจริง ๆ เพียงแค่คิดย้อนกลับไปนึกก็พาลให้เรียวปากของฉันหุบยิ้มไม่ได้เลย
ฉันเดินกลับเข้าห้องนอน กระโจนลงเตียงหนาด้วยใจล่องลอยไปไกล ก่อนจะหลับตาลงด้วยความสุขแสดงออกจนใบหน้าของฉันปิดไม่มิดเลยสักนิด (Zzz)
(
ฉันลืมตาอยู่ในโลกที่ขาวโพนอีกแล้ว แต่คราวนี้ต่างจากคราวก่อนมาก ไม่มีเงาดำลองลอย รอบข้างไม่ได้ทำให้เย็นยะเยือกเท่าไหร่
“ที่นี่คือเขตแดน ระหว่างคนเป็นคนตายไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมฉันถึงมาที่นี่อีกแล้วเนี่ย”
ตัวฉันเดินลองลอยไปมา เพราะไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็ไร้ซึ่งทางออกเหมือนเคย ฉันเลยเลือกที่จะหยุดเดินแล้วนั่งอยู่กับที่เหยียดขาทั้งสองข้าง พล
