ทั้งสองเริ่มปรับความเข้าใจกันและเริ่มเปิดใจให้กันมากขึ้นแต่พลอยน้ำเพชรก็ยังไม่ไว้ใจพระลบเพราะหญิงสาวเป็นคนเจ็บแล้วฝังใจ
“น้องพลอยครับ” พระลบขับรถมาจอดหน้าบ้านของหญิงสาวในทุกๆเช้าจะได้ยินเสียงของพระลบซึ่งชายหนุ่มจะมานั่งทานข้าวและคุยเล่นกับแม่ของหญิงสาว
“วันนี้แม่ไม่อยู่เข้าเมืองตั้งแต่เช้า” พลอยน้ำเพชรตอบกลับเพราะคิดว่าชายหนุ่มมาหาแม่ของเธอเช่นเคย
“พี่มาหาน้องพลอยต่างหาก”
พระลบเหมือนมีอะไรจะพูดแต่ก็อ้ำๆ อิ้งๆ จนพลอยน้ำเพชรต้องถามว่ามีอะไรที่อยากจะพูด
“คืนนี้พี่จะไปหาเพื่อนพี่ขออนุญาตน้องพลอย” พระลบกลัวว่าหญิงสาวจะต่อว่าจึงรีบหลบตามองปลายเท้าตัวเอง
“พี่กราฟ! เราสองคนไม่ใช่ผัวเมียกันสักหน่อยขอเหมือนคนกลัวโดนเมียด่า” พลอยน้ำเพชรไม่ห้ามหากชายหนุ่มจะออกไปสังสรรค์กับเพื่อนตามประสาวัยรุ่น
“น้องพลอยหมายความว่ายังไงครับ” ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ไม่เรียนว่าผัวเมียแล้วจะให้เรียกว่าอะไร
“พี่กราฟอย
