อัญชันทรุดตัวลงบนม้านั่งอย่างหมดแรง เช็ดเหงื่อที่ซึมตามขมับ หอบหายใจเฮือก ๆ
“หมดสภาพ! …นี่อย่าบอกนะว่ายังหาพี่รหัสไม่ได้อ่ะ” เสียงของช่อฟ้าดังขึ้นพร้อมร่างเล็กที่ทิ้งตัวลงบนม้านั่งข้าง ๆ
อัญชันทำหน้ามุ่ย หันไปพิงไหล่เพื่อนใหม่ “อืม… หาไม่เจอเลยอ่ะ ได้คำใบ้มาแค่ตัว K อีกอย่าง รุ่นพี่ที่อัญไปถามก็ไม่มีใครชื่อขึ้นต้นด้วย K เลยสักคน เหนื่อยอ่ะ ไม่อยากหาแล้ว”
“หึ พูดมากว่ะ” เสียงทุ้มเรียบ ๆ ดังขึ้นจากฝั่งตรงข้าม เทนวางแก้วน้ำเย็นลงบนโต๊ะหินอ่อนเสียงดัง ปึก สายตาเขายังนิ่งเหมือนไม่ได้ใส่ใจ แต่ประโยคสั้น ๆ นั้นทำให้อัญชันกับช่อฟ้าหันไปมองทันที
“อ้าว!” อัญชันขมวดคิ้ว “พูดงี้ก็ได้เหรอ เทนก็ลองไปหาดูสิว่าพี่รหัสตัวเองอยู่ไหน อัญชันวิ่งหามาจะครึ่งคณะแล้วนะ”
ช่อฟ้าหัวเราะเสียงใส รีบเสริมทันที “ใช่ ๆ เทน! นายไม่เหนื่อยเหรอ ทุกคนเขาวิ่งหากันทั้งลาน นายนี่ทำตัวชิลเหมือนมากินลมเฉย ๆ”
เทนยักไหล่พลางก
