“เรียกหึงได้ไหม”

หลังจากที่คิริวเดินไปส่งอัญชันถึงหน้าห้อง ร่างสูงก็หมุนตัวกลับทันที ก้าวฉับ ๆ เข้าห้องตัวเองโดยมีเดย์ตามมาติด ๆ ในฐานะบอดี้การ์ดและเพื่อนสนิท เสียงปิดประตู ปัง! ก้องสะท้อนในความเงียบ ก่อนที่คิริวจะถอดสูทเหวี่ยงลงบนพนักโซฟาโดยไม่แม้แต่จะเหลียวหลัง เขาเอ่ยเสียงห้วนกดต่ำ แฝงด้วยความหงุดหงิดที่กดทับอยู่ในอก “ต่อไปนี้…มึงไม่ต้องมาตามกูแล้ว” เดย์ที่เพิ่งก้าวเข้ามาถึงกับชะงัก กะพริบตาถี่ ๆ ราวกับได้ยินอะไรผิดไป “ห๊ะ! อะไรของมึงคิริว” คิริวเหลือบตาคมกริบมองเพียงเสี้ยววินาที แววตานั้นเย็นเฉียบราวกับคมมีดเฉือน “หูมึงตึงหรือไงวะ กูบอกแล้วไง…ตั้งแต่วันนี้ไป มึงไม่ต้องตามกูอีก เดี๋ยวกูให้ไอไนท์มาคอยตามแทน ส่วนมึง…กลับไปเฝ้าคาริสาเหมือนเดิม” เดย์หัวเราะหึ ๆ ดวงตาทอประกายกวนประสาท “อะไรของมึงคิริว อย่าบอกนะว่ามึงหึงกูกับน้องอัญชันน่ะ” “เปล่า” คิริวตอบสั้น เสียงต่ำห้วน ทว่าความแข็งกร้าวในแววตากลับ