หลังจากที่อัญชันดึงเพื่อนออกมาจากโรงอาหาร เธอก็พาทั้งคู่มาที่โต๊ะหินอ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่ใกล้ตึกเรียน บรรยากาศเงียบสงบกว่าข้างในโรงอาหารมาก
“เป็นไงบ้างแก เจ็บหรือเปล่า” ช่อฟ้าพูดเสียงรัว สีหน้ายังไม่หายโกรธ “อีนั่นก็ผลักแกจนกระเด็นเลย แกยิ่งตัวเล็ก ๆ อยู่ด้วย”
อัญชันฝืนยิ้มบาง ๆ “อืม… ก็เจ็บนิดหน่อยอ่ะ แต่ไม่เป็นไรแล้ว”
“ขอดูหน่อย” เสียงเข้มของเทนดังขึ้น ก่อนที่เจ้าตัวจะนั่งย่อตัวลงตรงหน้า ดึงขาอัญชันเบา ๆ มาดูรอยถลอกตรงเข่า
อัญชันรีบก้มมองด้วยหน้าแดงนิด ๆ “มะ…ไม่เป็นไรจริง ๆ แผลเล็กนิดเดียวเอง”
เทนเงยหน้าขึ้นสบตา ริมฝีปากขยับช้า ๆ “ไปล้างแผลไหม… ฉันพาไป”
“ไม่ต้อง ๆ” อัญชันรีบส่ายหัวแรง “แผลแค่นี้เอง เช็ดเลือดออกก็หายแล้ว อีกอย่าง…ใกล้ถึงเวลาเข้าเรียนแล้ว ไปกันเถอะ เดี๋ยวสาย”
ช่อฟ้าหันไปมองเพื่อนทั้งสองสลับกัน ยิ้มบาง ๆ อย่างรู้ทันบรรยากาศ แต่ก็เลือกจะไม่พูดอะไรต่อ
หลังจากนั้นอัญชันกับ
