“อัญชันว่าพี่คิริวหล่อ”

- อัญชัน - “อัญชัน!” เสียงเรียกดังขึ้นจากอีกฟากของลานจอดรถ หญิงสาวหันไปตามเสียงก็เห็นร่างสูงของ นนท์ เพื่อนสนิทที่รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยอนุบาลกำลังยกมือโบกเรียกด้วยรอยยิ้ม “ทำไมวันนี้มาช้าจัง นนท์รอตั้งนานแน่ะ” เขาพูดพลางก้มมองนาฬิกาข้อมือ ก่อนจะหันกลับมามองเธอด้วยแววตากึ่งแซวกึ่งบ่น อัญชันยิ้มแหย ๆ พร้อมยกมือเกาศีรษะเบา ๆ “ขอโทษนะนนท์ พอดีวันนี้อยู่ทำบุญน่ะ ปกติอัญชันจะช่วยแม่แค่เตรียมของ เลยรอใส่บาตรก่อนออกมา” นนท์หัวเราะเบา ๆ “อ๋อ งั้นให้อภัยก็ได้ ถือว่าได้บุญก่อนมาเรียนละกัน” หญิงสาวหัวเราะตาม เสียงของทั้งคู่ดังแผ่วไปพร้อมสายลมอ่อน ๆ ที่พัดกลิ่นดอกโมกจากริมรั้วเข้ามาแตะจมูก เป็นเช้าอีกวันหนึ่งที่เริ่มต้นด้วยความอบอุ่นเรียบง่ายระหว่างเพื่อนสนิทที่รู้จักกันมานาน เมื่อถึงเวลาเข้าแถวตอนเช้า อัญชันและนนท์เดินมาพร้อมกันที่ลานกว้างหน้าอาคารเรียน เสียงพูดคุยของนักเรียนดังระงมไปทั่ว บ