“รอยจูบที่ไม่อาจลืม”

แต่แล้ว… เสียงเคาะประตูจากด้านนอกดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ก๊อก ๆ ๆ “คุณคิริวครับ” เสียงทุ้มของเดย์ดังลอดเข้ามา คิริวชะงัก ลมหายใจยังถี่แรงจากแรงอารมณ์เมื่อครู่ เขาหลับตาแน่นชั่ววูบก่อนจะยันตัวลุกขึ้นช้า ๆ ทิ้งให้อัญชันนอนนิ่งบนโซฟาด้วยหัวใจเต้นระรัว แก้มแดงจัดอย่างห้ามไม่อยู่ บรรยากาศในห้องยังอวลด้วยไออุ่นและความตึงเครียดที่ยากจะอธิบาย คิริวเดินไปหยุดหน้าประตูแต่ยังไม่เปิด เขาหันกลับมามองคนตัวเล็กที่ยังนั่งอึ้งอยู่ตรงนั้น สายตาคมกริบของเขาเต็มไปด้วยความหมายที่อ่านไม่ออก ก๊อก ๆ ๆ เสียงเคาะยังดังต่อเนื่อง คราวนี้หนักแน่นกว่าเดิม… คิริวหมุนลูกบิดเปิดประตูออก ร่างสูงใหญ่ของเดย์ยืนอยู่ ก้มหัวเล็กน้อยพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “คุณหญิงแจ้งว่าคืนนี้ตอนหนึ่งทุ่มให้คุณคิริวเข้าไปพบท่านครับ คุณหนูอิงอรก็ไปด้วย” คิริวปรายตามอง สายตาคมนิ่งเรียบ ริมฝีปากขยับเพียงเบา ๆ “อืม… เดี๋ยวกูไปแต่งตัว”