“คาริสา” เสียงทุ้มของคิริวเรียกสั้น ๆ แต่น้ำเสียงเย็นจนบรรยากาศเงียบกริบ
คาริสาหันมายิ้มบาง รอยยิ้มที่ไม่แยแสกับโทนเสียงนั้นแม้แต่น้อย “อะไรเฮีย ริสาแค่มาทักทายน้องสะใภ้ไม่ได้หรือไง”
เธอเน้นคำว่า น้องสะใภ้ อย่างจงใจ ทำเอาอัญชันที่นั่งอยู่ข้าง ๆ รีบก้มหน้าลงแทบจะซ่อนตัว ขณะที่สายตาคมของคิริวยังคงจับจ้องน้องสาวไม่ปล่อย คล้ายจะเตือนว่า อย่าเล่นคำเกินไป
“ไอเดย์ พาริสากลับบ้าน”
คิริวเอ่ยเสียงต่ำ ดวงตาคมกริบหันไปสั่งลูกน้องทันที
คาริสาชะงักเล็กน้อยก่อนจะยิ้มเจื่อนแต่ยังไม่ยอมแพ้ “ไม่กลับนะ ริสาเพิ่งมาเอง ยังไม่ทันจะคุยกับน้องเลย…ใช่ไหมอัญชัน”
อัญชันที่ถูกลากเข้าไปเกี่ยว รีบหันไปมองคิริวด้วยแววตาลนลาน ก่อนจะตอบเสียงสั่น “ชะ…ใช่ค่ะ พี่คิริว ให้พี่คาริสาอยู่ต่อเถอะนะคะ”
คาริสาหันไปยักคิ้วใส่พี่ชายทันที รอยยิ้มแฝงความสะใจ “เห็นมั้ยล่ะ…น้องอัญชันอยากให้ริสาอยู่เล่นด้วย”
บรรยากาศรอบห้องตกอยู่ใ
