“เฮ้ย! พวกมึง… นายเรียก!”
เสียงตะโกนจากด้านนอกดังขึ้น ทำให้มือสกปรกที่กำลังลูบไล้ไปตามเรียวขาของอัญชันต้องชะงักค้างกลางอากาศ
“เออ เดี๋ยวไป!” มันหันไปตะโกนตอบกลับ ก่อนสายตาจะวกกลับมาที่อัญชันอีกครั้ง พร้อมรอยยิ้มเย็นชาที่ทำให้เลือดในกายเธอเย็นเฉียบ
“เดี๋ยวพี่จะรีบมาเล่นด้วยนะ…จ๊ะ”
มันกระซิบเสียงพร่าใกล้ใบหู ก่อนจะหัวเราะหึ ๆ อย่างน่าขนลุก
จากนั้นชายแปลกหน้าทั้งหมดก็พากันออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันอึดอัด และเสียงหัวใจของอัญชันที่เต้นรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก
เมื่อมั่นใจแล้วว่าชายแปลกหน้าพากันเดินออกไปไกล และไม่มีใครหวนกลับมา เสียงในห้องก็กลับมาเงียบงันอีกครั้ง ทันใดนั้นคาริสาที่นอนนิ่งราวกับหมดสติอยู่ ก็พลันขยับลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว
อัญชันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ น้ำเสียงสั่นเครือรีบเอ่ยถาม
“พี่คาริสา… พี่ไม่ได้หลับอยู่หรอคะ?”
คาริสาหันมาสบตาเธอ แววตามั่นคงกว่าที่คิด ก่อนจะต
